Asırlar öncesinden Bekke vadisinde bir ses yankılanıyor:

– Bizi, bu yalnız ve ıssız vadide bırakıp da nereye gidiyorsun, ey İbrahim?

İtimat ve tevekkül zirvesinin sahibi Hz. İbrahim’de, yankılanan sese cevap mahiyetinde hiçbir hareket yok. Zira o, sadece kendisine denileni yapıyor ve emre itaatten taviz vermek istemiyordu. Çünkü bu, ilahî bir yönlendirmeydi; asırlar sonra geleceğinin muştusu verilen Son Nebi’nin şereflendireceği beldenin temeli atılacaktı.